Św. Piotr Apostoł


Święty Piotr
, a właściwie Szymon, był rybakiem i pochodził prawdopodobnie z Betsaidy, z miasteczka położonego na brzegu jeziora Genezaret. Jego ojcem był Jan a bratem Andrzej, powołany wraz z nim na apostoła. Piotr prowadził nad Jeziorem Galilejskim dobrze prosperujące przedsiębiorstwo rybackie o czym świadczy fakt posiadania przez niego łodzi i wspólników. Był człowiekiem żonatym i wg tradycji chrześcijańskiej ojcem jednej tylko córki Petroneli. Mieszkał z rodziną w Kafarnaum u teściowej, którą Pan Jezus uzdrowił. Był człowiekiem prostym, choć nie oznacza to, że niewykształconym. Całe jego życie odmieniło spotkanie z Jezusem z Nazaretu. Według pięknej relacji św. Łukasza powołał on Szymona, w czasie cudownego połowu ryb w wodach Jeziora Galilejskiego. Do Piotra wyznającego swoją grzeszność Jezus skierował słowa: „Nie bój się. Odtąd ludzi będziesz łowił” Łk 5,1-11.

Piotr, bo takie imię nadał mu Jezus, zapowiadając jego przyszłą rolę we wspólnocie Kościoła, był traktowany w gronie uczniów Jezusa jako osoba zajmująca szczególną pozycję. W Ewangeliach wymienia się go na pierwszym miejscu wśród apostołów. Wyznając, w imieniu innych apostołów, wiarę w Boże synostwo Chrystusa, otrzymał „władzę kluczy”, a więc obietnicę, że będzie fundamentem Kościoła. Był także świadkiem szczególnych chwil w działalności Jezusa: Jego przemienienia na Górze Tabor i wskrzeszenia córki Jaira. W czasie pojmania Jezusa w Ogrodzie Oliwnym to Piotr dobył miecza i uderzył sługę arcykapłana ucinając mu ucho. Szedł za pojmanym Jezusem, aż na dziedziniec pałacu arcykapłana, gdzie dokonało się jego trzykrotne zaparcie, aby spełniła się przepowiednia samego Jezusa. Potem Piotr gorzko żałował swego kroku i po zmartwychwstaniu Jezusa, po trzykrotnym pytaniu o miłość, stanął na czele wspólnoty uczniów w Jerozolimie.

Święty Piotr faktycznie sprawował zastępczą władzę nad Kościołem na ziemi. Dowodów na to dostarczają nam m.in. Dzieje Apostolskie. Po Zesłaniu Ducha Świętego to właśnie Piotr pierwszy przemawia i czyni to tak skutecznie, że nawraca się kilka tysięcy ludzi. On uzupełnił grono symbolicznych 12 Apostołów, powołując Macieja na miejsce Judasza. Uzdrowił chromego od urodzenia przy świątyni jerozolimskiej, nawracając przy okazji 5000 ludzi. Założył w Jerozolimie pierwszą gminę chrześcijańską i sprawował nad nią władzę. W tajemniczym widzeniu Pan Jezus daje Świętemu Piotrowi pouczenie, że ma prawo przyjmować pogan do Kościoła. Na pierwszym soborze w Jerozolimie Piotr pierwszy przemówił i zadecydował, że Święty Paweł z Barnabą dobrze uczynili, że dla Chrystusa pozyskali sporą liczbę pogan. Zwolnił także tychże nawróconych pogan od wypełniania przepisów prawa mojżeszowego. W myśl zasady, postawionej przez Pana Jezusa: „Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada”, właśnie Żydzi uderzyli najpierw w Świętego Piotra. Został pojmany i tylko cud go uratował, gdy anioł Pański uwolnił go z więzienia.
Po swoim cudownym wybawieniu Święty Piotr, dla bezpieczeństwa, przeniósł się do Antiochii. Stamtąd udał się do Azji Mniejszej, potem do Koryntu, aby wreszcie osiąść na stałe w Rzymie i tu, za panowania Nerona, około 64 roku, ponieść męczeńską śmierć poprzez ukrzyżowanie głową w dół. Prawdopodobnym miejscem męki Świętego Piotra był tak zwany Circus Maximus położony na stokach wzgórza watykańskiego. Tam też, niedaleko miejsca swojej śmierci Piotr został pochowany. Dziś nad jego grobem stoi wspaniała bazylika. A wykopaliska przeprowadzone w jej podziemiach pozwoliły na odnalezienie grobu Wielkiego Rybaka.

Święty Piotr pozostawił w swej spuściźnie literackiej dwa, napisane w latach 63 i 64, listy, które należą do ksiąg Pisma Świętego. O powadze, jakiej zażywał Święty Piotr, świadczą liczne apokryfy, czyli utwory religijne, podszywające się pod imię Świętego Piotra w celu nadanie sobie większej powagi. Najlepszym ich przykładem jest Ewangelia według Świętego Piotra.

Kult Świętego Piotra sięga samych początków chrześcijaństwa. Posiadał On swoje sanktuaria, z których najsłynniejsze to oczywiście wybudowana na jego grobie bazylika w Rzymie. W tradycji katolickiej Święty Piotr uznawany jest za pierwszego papieża (lata 30 do 64 n.e.).

W ikonografii św. Piotr jest przedstawiany najczęściej jako łysiejący, brodaty, siwy starzec, z parą złotych kluczy w dłoni, z książką lub zwojem, z laską lub mieczem, z potrójnym krzyżem, z kogutem, z rybą, z odwróconym krzyżem łacińskim, a czasami jest przedstawiany tak jak według podania go ukrzyżowano: z głową w dół. Często też jest przedstawiany razem ze św. Pawłem.
Jest on patronem papieży, piekarzy, żniwiarzy, rzeźników, szklarzy, stolarzy, szewców, zegarmistrzów, ślusarzy, kowali, ołowników, garncarzy, zdunów, murarzy, cegielników, budowniczych mostów, kamieniarzy, sieciowników, sukienników, foluszników, rybaków, sprzedawców ryb, marynarzy, żeglarzy, rozbitków morskich, pokutników, przystępujących do spowiedzi, dziewic.

 Świętem patronalnym św. Piotra i św. Pawła apostoła jest dzień 29 czerwca. Dzień ten jest dniem odpustowym w naszej parafii. Natomiast dzień 29 czerwca 1984 roku jest oficjalną datą utworzenia naszej parafii.

Opracował: ks. Tomasz Walczak