Św. Jan Paweł II


Jan Paweł II
(łac.: Ioanes Paulus II), prawdziwe nazwisko Karol Józef Wojtyła, był pierwszym I jedynym Polakiem sprawującym urząd głowy kościoła katolickiego w stolicy piotrowej, Watykanie. Wcześniej był arcybiskupem krakowskim, kardynałem. Na papieża wybrano go na konklawe 16 października 1978 roku, po nagłej śmierci jego poprzednika Jana Pawła I.

Poza stanem duchownym był poetą, politologiem, a także aktorem, dramaturgiem i pedagogiem. Jako filozof był fenomenologiem, przedstawicielem personalizmu chrześcijańskiego.

Zapraszamy do zapoznania się z sylwetką i jakże bogatym życiem Karola Wojtyły, Jana Pawła II, papieża – Polaka. Na stronie tej zgromadziłem maksymalnie dużo informacji, jakie udało mi się znaleźć. Mam nadzieję, że okażą się one dla państwa przydatne i pozwolą mi przybliżyć Wam jednego z najwybitniejszych Polaków.

Jeśli uważasz, że prezentowane na stronie informacje są przydatne i chciałbyś pomóc autorowi witryny w utrzymaniu serwera, po lewej stronie znajduje się button PayPal, dzięki któremu możesz przekazać autorowi darowiznę w dowolnej wysokości. Z góry dziękuję za wszelkie datki.

Karol Wojtyła i jego dom rodzinny

Karol Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach, jako drugi syn Karola Wojtyły i Emilii z Kaczorowskich. Na chrzcie 20 czerwca 1920 roku nadano mu imiona Karol Józef. Ród Wojtyła pochodzi z Czańca koło Kęt i Lipnika (obecnie będącego dzielnicą Bielska-Białej), a ród Kaczorowskich z Michałowa k. Szczebrzeszyna.

Rodzina żyła skromnie, utrzymywana praktycznie w całości jedynie z pensji ojca, który był urzędnikiem w Powiatowej Komendzie Uzupełnień, w stopniu porucznika. Matka zarabiała dorywczo, jako szwaczka. Karol Wojtyła miał jeszcze starszego o 14 lat brata, Edmunda, który po ukończeniu wadowickiego gimnazjum, studiował medycynę w Krakowie.

Matka zmarła w wieku lat 45, 13 kwietnia 1929 roku, o czym Karol dowiedział się od sąsiadki po swoim powrocie ze szkoły. Dzień po pogrzebie mężczyźni z rodziny (dwoje braci i ojciec) udali się na pielgrzymkę do Sanktuarium maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej.

Trzy lata po śmierci matki zmarł, w wieku 26 lat, Edmund zarażony w bielskim szpitalu szkarlatyną. Ojciec zmarł po długiej chorobie 18 lutego 1941 roku w Krakowie, dokąd się przeprowadzili po podjęciu studiów przez Karola.

Karol Wojtyła – dzieciństwo

Karol Wojtyła i inni ministranciPo ukończeniu szóstego roku życia, Lolek (bo tak zdrobniale go nazywano) rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Wadowicach. Był żywym dzieckiem i w każdej wolnej chwili uprawiał sport. Lubił piłkę nożną, z dyscyplin zimowych próbował jazdy szybkiej na sankach i hokeja. Uwielbiał wycieczki krajoznawcze, w których często towarzyszył mu ojciec. Spośród rówieśników wyróżniał się przede wszystkim pobożnością. Po drodze ze szkoły wstępował do kościoła na chwilę modlitwy. Modlił się tez w ciągu dnia, przed i po jedzeniu, oraz w czasie odrabiania lekcji. Często przystępował do komunii i przewodniczył kółku ministranckiemu, do którego przystąpił w pierwszej klasie gimnazjum, za namową ks. Kazimierza Figlewicza. Katecheta ten miał znaczny wpływ na przyszły kierunek rozwoju duchowego młodego Wojtyły.

W ośmioletnim gimnazjum, do którego uczęszczał od września 1930 roku, nie miał żadnych problemów z nauką, osiągając celujące oceny z większości przedmiotów. W czasie nauki zainteresował się na poważnie teatrem, często występując w przedstawieniach Kółka Teatralnego stworzonego w męskim i żeńskim gimnazjum w Wadowicach.

14 maja otrzymał świadectwo dojrzałości z oceną celującą, co otwierało mu drogę na praktycznie każdą uczelnię w tym kraju, bez konieczności zdawania egzaminów wstępnych. Wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Naukę rozpoczął w roku akademickim 1938/39.

Karol Wojtyła – studia i okupacja

Po skończeniu edukacji w gimnazjum, Karol Wojtyła udał się na studia do Krakowa. Będąc na pierwszym roku, wraz z ojcem przeprowadzili się do domu rodzinnego matki Karola, przy ulicy Tynieckiej 10. Okres do lutego 1941 roku to czas nauki, spotkań grupy literackiej oraz pracy nad własną poezją. W lutym umiera ojciec Wojtyły.

Od jesieni 1940 przyszły papież pracuje fizycznie w zakładach chemicznych. Najpierw w kamieniołomie, potem w oczyszczalni sody. W tym czasie związał się on z podziemną organizacją Unia, powiązaną ze środowiskiem katolickim, a zajmującą się ochroną prześladowanych Żydów.

Pod koniec 1941 roku, wraz z przyjaciółmi Karol zakłada Teatr Rapsodyczny, z którym rozstaje się rok później, wstępując do tajnego Metropolitarnego Seminarium Duchownego w Krakowie, aby studiować teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie służy do mszy księdzu Metropolicie Stefanowi Sapiesze. Przez cały ten okres wiele czasu poświęca modlitwie.

9 października 1944 otrzymuje niższe święcenia kapłańskie i od tego czasu jest pilnie strzeżony przed Niemcami poszukującymi kleryków. Po zakończeniu działań wojennych pracuje na uczelni jako asystent, prowadząc seminaria z historii dogmatu. Działa też w Bratniej Pomocy. W roku akademickim 1945/46 wraca na uczelnię, zapisując się na IV rok studiów na Wydziale Teologicznym. Wcześniej władze uczelni uznają egzaminy zaliczane na tajnym nauczaniu.

1 listopada 1946 roku kardynał Adam Stefan Sapieha wyświęca Karola Wojtyłę na księdza. 16 listopada alumn Metropolitalnego Seminarium Duchownego zostaje subdiakonem, a tydzień później diakonem. W tym czasie wyjeżdża do Rzymu, gdzie kontynuuje studia na obecnym Uniwersytecie Papieskim. Zamieszkuje w Kolegium Belgijskim, gdzie poznaje wielu duchownych z krajów frankofońskich i USA. W 1948 roku kończy studia z dyplomem summa cum laude.

Pracę doktorską pt. Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża pisze pod opieką teologa, Reginalda Garrigou-Lagranege, który jest dominikaninem. Niestety, ze względu na brak funduszy na wydanie jej drukiem, nie otrzymuje tytułu doktora, który to zostaje mu przyznany dopiero w Polsce.

Karol Wojtyła – kapłaństwo

Ks. Karol Wojtyła na spływie kajakowymOd lipca 1948 roku, przez najbliższe 7 miesięcy Karol Wojtyła zostaje skierowany do pracy jako wikary i katecheta w parafii Niegowić. Dużo podróżuje po Polsce z młodzieżą, spędzając z nimi niemal każdą wolną chwilę. W lipcu 1949 zostaje przeniesiony do Krakowa, do parafii św. Floriana. Zakłada tam mszalny chorał gregoriański i nadal organizuje młodzieżowe wycieczki. Aby zmylić milicję, często zdejmuje sutannę, a dzieciom każde nazywać się wujkiem.

Po śmierci kardynała Sapiehy w 1951 roku, zostaje skierowany na urlop w celu ukończenia pracy habilitacyjnej. W tym czasie wiele również publikuje, pisząc wiele o chrześcijańskiej etyce seksualizmu. W grudniu 1953 roku jego praca habilitacyjna zostaje jednogłośnie przyjęta przez Radę Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, jednakże Wojtyła nie uzyskuje habilitacji z powodu odmowy Ministerstwa Oświaty.

Powraca do pracy naukowej, wykładając na seminariach diecezji krakowskiej, katowickiej i częstochowskiej oraz Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, głównie teologię moralną i etykę małżeńską.

Karol Wojtyła – biskup i kardynał

W 1958 roku Karol Wojtyła zostaje mianowany biskupem tytularnym Ombrii i biskupem pomocniczym Krakowa. Konsekracji dokonuje metropolita krakowski i lwowski arcybiskup Eugeniusz Baziak wraz ze współkonsekatorami biskupami Franciszkiem Jopem i Bolesławem Kominkiem.

W roku 1962 Wojtyła zostaje krajowym duszpasterzem środowisk twórczych i inteligencji. Na ten czas przypadają również obrady Soboru Watykańskiego II, w których biskup Wojtyła aktywnie uczestniczy. Później dużo czasu poświęca na podróże zagraniczne w celach ewangelizacyjnych i religijnych.

Półtora roku po śmierci swego poprzednika, arcybiskupa Eugeniusza Baziaka, 30 grudnia 1963 roku zostaje mianowany arcybiskupem metropolitą krakowskim. W roku 1967 zostaje kardynałem i w Kaplicy Sykstyńskiej od papieża Pawła VI otrzymuje czerwony beret. Jego tytularnym kościołem stał się kościół św. Cezarego Męczennika na Palatynie. Na zwołanym po śmierci Jana Pawła I drugim konklawe w roku 1978 kardynał Karol Wojtyła zostaje wybrany papieżem i przybiera imię Jan Paweł II. Wynik ogłoszono 16 października 1978 roku o godzinie 18:44.

Konklawe 1978 (październik)

Konklawe, na którym wybrano Karola Wojtyłę na papieża kościoła rzymskokatolickiego odbyło się w październiku 1978 roku. Zorganizowano je po nagłej śmierci papieża Jana Pawła I, który sprawował swój pontyfikat zaledwie 33 dni, poczynając do 28 września 1978. Cały Kościół katolicki oczekiwał, że jego pontyfikat będzie trwał przynajmniej dziesięć lat, jednak już po sześciu tygodniach, nagle należało ponownie dokonać wyboru głowy kościoła katolickiego na świecie.

Skład konklawe
Elektorzy: 111
Nieobecnych: 0
Obecnych: 111
Afryka: 12
Ameryka Łacińska: 19
Ameryka Północna: 12
Azja: 9
Europa: 55
Oceania: 4
Bliski Wschód: 0

Przebieg konklawe

Początek konklawe miał miejsce 14 października, uczestniczyło w nim 111 kardynałów (aż 25, a więc ponad 20%, pochodziło z Włoch), między którymi znajdował się również Karol Wojtyła. Wśród papabili, czyli kardynałów powszechnie uważanych za faworytów wymieniani byli przede wszystkim: kardynał Giuseppe Siri, konserwatywny arcybiskup Genui, oraz liberalny Giovanni Benelli, arcybiskup Florencji, będący jednym z bliskich współpracowników Jana Pawła I. Pod uwagę, choć mniej, brany był także Sebastiano Baggio. Z reguły działo się jednak tak, że papabile nie byli wybierani papieżami więc sprawa pozostawała otwarta. Karol Wojtyła, choć w małym stopniu, to był papabilem pierwszego w tym roku konklawe, a więc tego, po którym wybrano Jana Pawła I.

Według późniejszych relacji (obrady i głosowanie, do momenty wyboru papieża są ściśle tajne), stronnicy Benelliego byli pewni co do jego wyboru na papieża. Do wyboru nowego papieża potrzeba było jednak większości dwóch trzecich plus jeden głos, a więc 74. W pierwszych czterech głosowaniach żaden z kandydatów nie zbliżył się nawet do tej liczby. Wpływowy i szeroko respektowany arcybiskup Wiednia, kardynał Franz König, zaproponował wówczas kandydaturę kardynała kompromisowego, jakim miał być kardynał Karol Wojtyła z Polski. Na taką propozycję przystali zwolennicy Siriego i opowiedzili się za kandydaturą Wojtyły, jako osoby odpowiedniej do zjednoczenia katolików.

Ósme, jak się później okazało, ostatnie głosowanie, miało miejsce o godz. 16:30 w poniedziałek 16 października. Karol Wojtyła, uzyskał 99 głosów, co było liczbą dużo większą niż wymagane minimum. Wojtyła, przyjął wybór kolegium kardynalskiego, przybierając imię Jana Pawła II. Karol Wojtyła został pierwszym papieżem nie-Włochem od czasów, wybranego w 1522 roku Hadriana VI, który był Holendrem. Między innymi dlatego było to takie zaskoczenie dla obserwatorów, prasy katolickiej i wiernych.

Ogłoszenie wyboru

O godzinie 18:18 ukazał się tradycyjny biały dym, zwiastujący dokonanie wyboru. Niecałe pół godziny później, o 18:44 nastąpiło oficjalne ogłoszenie wiernym rezultatów konklawe. Zwyczajową formułę wygłosił kardynał Pericle Felici: (Zwiastuję Wam radość wielką). Annuntio vobis gaudium magnum – Habemus Papam: – (mamy Papieża!) – Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum, Dominum…, a następnie przedstawił nowego papieża: Carolum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla qui sibi nomen imposuit Ioannis Pauli (Secundi) (Karol, Świętego Rzymskiego Kościoła kardynał Wojtyła, który przyjął imię Jana Pawła Drugiego).

Jan Paweł II powiedział wtedy do zgromadzonych na Placu Św. Piotra tłumów: Najwybitniejsi kardynałowie powołali nowego biskupa Rzymu. Powołali go z dalekiego kraju, z dalekiego, ale jednocześnie jakże bliskiego poprzez komunię w chrześcijańskiej wierze i tradycji (…). Nie wiem, czy będę umiał dobrze wysłowić się w waszym… naszym języku włoskim. Gdybym się pomylił, to mnie poprawcie.

Jan Paweł II – Pontyfikat

Jan Paweł II w czasie swojego długiego i owocnego życia, aż dwadzieścia siedem lat był papieżem. Jego pontyfikat jest uznawany za najdłuższy po pontyfikacie Św. Piotra i błogosławionego Piusa IX. Trwał on dokładnie 9665 dni, które w porównaniu z 33 dniami jego poprzednika są niemal wiecznością. W czasie tych dwudziestu siedmiu lat odwiedził wiele krajów, w których mieszkają katolicy. Przez prasę watykańską został nawet nazwany papieżem – pielgrzymem. Papieżem, który wyniósł na ołtarze więcej świętych niż jakikolwiek papież przed nim wg danych na październik 2004 było to 1340 osób), papieżem, którego kochali wszyscy od młodzieży, po emerytów. W czasie swojej posługi powołał więcej kardynałów niż którykolwiek z jego poprzedników. Było ich dokładnie 231. W 1989 jako jedyny laureat otrzymał nagrodę Akademii Telewizyjnej, Wiktora. Podczas jego pontyfikatu ponad 300 tyś. ludzi przeszło na katolicyzm.

Papież pielgrzymujący

Podczas swojego dwudziestosiedmioletniego pontyfikatu Jan Paweł II wielokrotnie odwiedzał miejsca zamieszkane przez katolików, na całym świecie. Pielgrzymek było dokładnie 104. Wielokrotnie okrążył kulę ziemską, odwiedził wszystkie zamieszkałe kontynenty, wizytował koronowane głowy państw, ale i tych najuboższych wiernych. Przemawiał na stadionach, lotniskach, w parlamentach, wszędzie. Jako pierwszy papież w historii stolicy kościoła przekroczył progi meczetu i synagogi. Był pierwszym papieżem, który odwiedził Wielką Brytanię, niestety nie udało mu się odbyć podróży do Rosji. Prawdopodobnie ze względu na niechęć ze strony patriarchatu moskiewskiego.

Jan Paweł II – zamach

Zamach na Jana Pawła II13 maja 1981 roku o godzinie 17:19 miał miejsce zamach na życie Jana Pawła II. Stało się to podczas audiencji generalnej na Placu Świętego Piotra w Rzymie. Zamachowcom okazał się być Mehmet Ali Agca. Papież otrzymał postrzał w brzuch oraz w rękę. Postrzelony osunął się na ramiona stojącego za nim biskupa Dziwisza.

Dzięki natychmiastowemu przetransportowaniu do kliniki Gemelli, gdzie przeszedł skomplikowaną i ciężką, sześciogodzinną operację, udało się uratować mu życie. Niestety, mimo dość długiej rehabilitacji, do pełnej sprawności już nigdy nie powrócił i wielokrotnie cierpiał na różne dolegliwości będące wynikiem postrzału. Papież zawsze twierdził, że cudowne ocalenie zawdzięcza wstawiennictwu Matki Boskiej, co wyraził słowami: Jedna ręka strzelała a inna kierowała kulę. Można dostrzec pewien związek w tym, że zamach miał miejsce 13 maja, podobnie jak pierwsze objawienie Matki Boskiej w Fatimie w roku 1917.

W marcu 2006 roku, włoska parlamentarna komisja śledcza ustaliła, że rozkaz zabicia papieża wydał osobiście Leonid Breżniew, I sekretarz KC KPZR. Decyzję zatwierdziło biuro polityczne w skład którego wchodził między innymi Michaił Gorbaczow. Ali Agca działał na zlecenie bułgarskiej służby bezpieczeństwa, którą inspirowało KGB. Badania ujawniły też, że istniała możliwość zapobieżenia zamachowi, jednak informacje przekazane przez CIA zostały zlekceważone. Po tym zamachu opancerzono papamobile i podjęto inne środki bezpieczeństwa.

Jan Paweł II – choroba i śmierć

Papież Jan Paweł II od początku lat 90 ubiegłego wieku cierpiał na chorobę Parkinsona. Jednakże mimo obecnych w prasie światowej sugestii ustąpienia z zajmowanego urzędu, które nasilały się szczególnie podczas kolejnych, przedłużających się pobytów w szpitalu, papież wypełniał swoje obowiązki do samego końca. Te długoletnie zmagania z chorobą i starością były szczerym i osobistym przykładem, którym podkreślał godność ludzkiego cierpienia. Temu wszystkiemu dał również wyraz ustanawiając 13 maja 1992 roku Światowy Dzień Chorego.

W czwartek 31 marca 2005 roku, tuż po godzinie jedenastej, w czasie gdy Jan Paweł II przebywał w swojej prywatnej kaplicy, doznał silnych dreszczy i podwyższyła mu się temperatura do 39,6 stopnia. Był to początek bardzo ciężkiego szoku septycznego połączonego z zapaścią sercowo-naczyniową. Wywołany on został infekcją dróg moczowych w osłabionych chorobą Parkinsona organizmie.

Mimo tak ciężkiego stanu zdrowia, uszanowano jego wolę i papież został w domu. Podczas mszy która celebrował, przy jego łóżku kardynał marian Jaworski udzielił mu namaszczenia chorych. W dniu śmierci, rano papież zaczął tracić przytomność, a przed południem przyjął jeszcze sekretarza stanu kardynała Angelo Sodano. Później doszło do gwałtownych skoków temperatury, a o godzinie 15:30 papież poprosił: „Pozwólcie mi iść do domu Ojca”. Około godziny 19:00 wszedł w stan śpiączki, a monitory pokazały postępujący zanik funkcji życiowych. O godzinie 21:31, Renato Buzzonetti, osobisty lekarz papieża stwierdził zgon. Elektrokardiogram wyłączono 20 minut od tej chwili.

Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku, po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Bożego Miłosierdzia, po 9665 dniach pełnienia pontyfikatu. Przez ostatnie dwa dni życia oraz w ostatniej drodze towarzyszyły mu setki tysięcy wiernych z całego świata śledzący wiadomości z Watykanu na miejscu w Rzymie i miliony przed telewizorami.

Pogrzeb Jana Pawła IIPogrzeb odbył się 8 kwietnia 2005 roku. Trumnę z prostych cyprysowych desek ustawiono na dywanie rozłożonym wprost na bruku Placu Św. Piotra. Mszy koncelebrowanej przez kolegium kardynalskie i patriarchów katolickich kościołów wschodnich przewodniczył kardynał Joseph Ratzinger, który jedenaście dni później został wybrany następcą Jana Pawła II.

W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyło około 300 tyś. wiernych, 200 głów państwa z różnych zakątków świata oraz przedstawiciele wszystkich wyznań i religii, w tym duchowni żydowscy i islamscy. Wirni przynieśli ze sobą transparenty z napisem „święty natychmiast”, przy pomocy których postulowali natychmiastową beatyfikację Jana Pawła II z woli ludu. W całym Rzymie, przed ekranami rozstawionymi w wielu częściach miasta zgromadziło się ponad 5 mln ludzi, w tym 1,5 mln Polaków.

Po nabożeństwie doczesne szczątki polskiego papieża zostały pochowane w podziemiach bazyliki św. Piotra na Watykanie, w krypcie Jana XXIII, beatyfikowanego przez naszego papieża w 2000 roku. Prosty grobowiec przykryty skromną płytą jest spełnieniem woli zapisanej w testamencie.

Opracowanie: IB