Św. Jan z Dukli

Życie Świętego Jana z Dukli przypada na wiek XV. Urodził się w Dukli około roku 1414. Jego rodzice byli mieszczanami, historia nie podaje ich imion i nazwisk. Tak samo milczy, gdy chodzi o edukację Jana i lata młodzieńcze. Jan zapewne ukończył szkołę parafialną, a tradycja przypisuje mu nawet studia akademickie.

W młodości Jan, poszukując większej więzi z Bogiem, obrał, co było wtedy bardzo powszechne, pustelniczy tryb życia. Przebywał niedaleko Dukli w grocie na Górze Zaśpit i w lasach pod Cergową. Kilka lat pustelniczych poszukiwań przekonało Jana o słuszności wyboru życia zakonnego. Wybrał franciszkanów konwentualnych w Krośnie. Tu, po skończeniu studiów teologicznych, otrzymał święcenia kapłańskie. Swoją pobożnością i innymi zaletami zwracał na siebie uwagę i został wybrany kilka razy gwardianem, między innymi w Krośnie i we Lwowie. Był także kustoszem w kustodii ruskiej, która należała do najważniejszych. Sprawował też inne urzędy zakonne pełnił funkcję spowiednika i kaznodziei. Przymioty charakteru i wzorowe życie sprawiły, że był bardzo lubiany i ceniony wśród braci zakonnych. Świątobliwy zakonnik i kapłan nie szukał zaszczytów. Urzeczony surowością obyczajów nowo powstałej gałęzi obserwanckiej, zwanej bernardynami zmienił zakon.

W 1463 roku Jan był już bernardynem i za swą nieprzeciętną świątobliwość, pokorę, mądrość i gorliwość cieszył się wśród braci i mieszkańców Lwowa wielką powagą. Chociaż we Lwowie zasłynął jako wielki kaznodzieja i spowiednik, to przy tym nadal w klasztorze pełnił najprostsze posługi w kuchni i ogrodzie. Pod koniec życia stracił wzrok i cierpiał z powodu owrzodzenia nóg. Nadal jednak prowadził życie ascetyczne, wykonywał po dawnemu obowiązki zakonne budując braci nieustanną modlitwą i kapłańską gorliwością. Jan chciał być jak najlepszym zakonnikiem. Chciał na pamięć przyswoić regułę swojego zakonu. Nawet po utracie wzroku prosił kleryka, aby mu czytał poszczególne jej punkty w celu lepszego ich zapamiętania. Długie godziny spędzał na modlitwie i adoracji. Zmarł we Lwowie 29 IX 1484 roku w opinii świętości.

Od samego początku grób zakonnika Jana stał się celem pobożnych nawiedzeń. Wzywano Jana w różnych potrzebach; znane są liczne przypadki uzdrowień za przyczyną Jana z Dukli. Również obronę przed wojskami nieprzyjaciół w roku 1648 i 1676 mieszkańcy Lwowa zawdzięczają Janowi. Nazywano Jana powszechnie cudotwórcą Rusi i patronem Polski. Sława Jana rozchodziła się po całej Rzeczypospolitej. Do jego grobu we Lwowie przybywali monarchowie: Jan Kazimierz, Michał Korybut Wiśniowiecki i Jan III Sobieski.

Proces beatyfikacyjny opóźniały ciągłe zamieszki w kraju i ataki nieprzyjaciół z zewnątrz. Szczęśliwie papież Klemens XII zaliczył 21 I 1733 roku Jana z Dukli w poczet błogosławionych. Polacy uprosili, by błogosławionego Jana z Dukli ogłoszono patronem Ojczyzny. Kult bł. Jana od tej pory wzrósł znacznie. Miejscem jego szczególnej czci, obok Lwowa, stała się rodzinna Dukla, gdzie w roku 1743 wystawiono kościół ku czci błogosławionego Jana i klasztor bernardynów. Od roku 1974 w kościele dukielskim przechowywane są doczesne szczątki błogosławionego Jana, przeniesione najpierw ze Lwowa do Rzeszowa, a następnie do Dukli. Dziś, po kanonizacji dokonanej 10.VI 1997 roku przez Jana Pawła II na krośnieńskim lotnisku, święty Jan z Dukli cieszy się coraz większą czcią w całej Polsce. Jest patronem Archidiecezji Przemyskiej.

Liturgiczny obchód ku czci św. Jana z Dukli przypada na dzień 8 lipca i ma rangę wspomnienia obowiązkowego. W kolekcie mszalnej wspomina się, że Bóg obdarzył św. Jana cnotami: pokory i cierpliwości, o co też Pana prosimy. Modlitwa nad darami zawiera prośbę, abyśmy nie mieli ducha wyniosłości, ale zostali wywyższeni w wiecznej chwale dzięki wstawiennictwu naszego Patrona, człowieka pokornego i cierpliwego dzięki ofierze mszalnej. Po Komunii zanosimy do Boga błaganie, abyśmy za przykładem św. Jana z Dukli zawsze przede wszystkim szukali Boga i wobec świata nosili w sobie obraz zmartwychwstałego Chrystusa. Za jego przyczyną prośmy w modlitwie o łaski dla naszej Ojczyzny, Archidiecezji a zwłaszcza dla Parafii.

 

Modlitwa do Świętego Jana z Dukli

Święty Janie z Dukli, Patronie nasz, Twojej się opiece w szczególniejszy sposób polecamy i prosimy, abyś nas swoim wstawiennictwem przed Bogiem wspierał we wszystkich potrzebach naszych. Wyjednaj nam łaskę wiernego naśladowania cnót Twoich  wiary, nadziei i miłości. Spraw to nasz Patronie, abyśmy Bogu dochowali wierności pośród wszelkich niebezpieczeństw tego życia i zasłużyli sobie na łaskę szczęśliwej śmierci. Amen.

 

Opracował: ks. Tomasz Walczak